Termin jest jasny, dofinansowanie już niekoniecznie

Zgodnie z unijnymi wymogami i krajowymi planami dachy zawierające azbest muszą zniknąć do 31 grudnia 2032 roku. To oznacza, że właściciele mają formalnie kilka lat na wymianę pokrycia, ale w praktyce czasu jest znacznie mniej. Skala problemu jest ogromna, bo obowiązek dotyczy setek tysięcy budynków w całej Polsce, zarówno mieszkalnych, jak i gospodarczych. Co istotne, za niedopełnienie tego obowiązku będą grozić kary.

Problem w tym, że w 2026 roku nie funkcjonuje żaden ogólnopolski program, który finansowałby wykonanie nowego dachu. Państwo pomaga w usunięciu i utylizacji azbestu, ale koszt zakupu i montażu nowego pokrycia spada w całości na właściciela. Dla wielu osób to wydatek, na który zwyczajnie nie są przygotowani.

Jakie wsparcie jest dostępne i czego ono nie obejmuje?

Choć pieniędzy na nowe dachy brakuje, istnieją formy pomocy związane z samym azbestem. Gminy oraz Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oferują programy, które pozwalają na bezpłatny demontaż, transport i utylizację eternitu. W niektórych przypadkach dofinansowanie sięga nawet 100 procent kosztów tych prac, co zdecydowanie zmniejsza część obciążeń.

Właściciele domów jednorodzinnych mogą dodatkowo skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej, jeśli wymiana dachu jest elementem szerszych prac poprawiających efektywność energetyczną budynku. Program „Czyste Powietrze” również wspiera ocieplenie dachu, ale nie pokrywa kosztów samej wymiany pokrycia. Bardzo ważne jest to, że zasady i terminy naborów różnią się w zależności od regionu, dlatego zawsze trzeba sprawdzić, jakie możliwości oferuje konkretna gmina lub województwo.

Nowe przepisy i obowiązek zgłoszenia azbestu

Azbest to nie tylko problem finansowy, ale przede wszystkim zagrożenie dla zdrowia. Wdychanie jego włókien może prowadzić do poważnych chorób płuc, dlatego państwo stopniowo zaostrza przepisy. Choć nowa ustawa azbestowa, wynikająca z unijnej dyrektywy, utknęła na etapie legislacyjnym, obowiązki właścicieli już dziś są jasno określone.

Każdy posiadacz nieruchomości z wyrobami zawierającymi azbest musi złożyć stosowną informację do wójta, burmistrza bądź też prezydenta miasta. Termin mija 31 stycznia 2026 roku. Brak zgłoszenia może skutkować grzywną, która w skali roku sięga kilku tysięcy złotych. To kolejny sygnał, że odkładanie tematu na później może okazać się kosztowne, nawet jeśli największy wydatek, czyli nowy dach, nadal pozostaje po stronie właściciela.

Artykuł Obowiązek usunięcia azbestu – co z nowymi dachami? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Gdzie kończy się mobilność, a zaczyna budynek?

Z prawnego punktu widzenia najważniejsza jest różnica między pojazdem a obiektem budowlanym. Przyczepa kempingowa – dopóki zachowuje mobilność, ma koła, jest zarejestrowana i nie jest trwale połączona z gruntem – traktowana jest jak pojazd. W takiej formie można ją zaparkować nawet na działce rolnej czy rekreacyjnej bez obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Problem pojawia się w momencie, gdy właściciel przyczepy zaczyna traktować ją jak dom, czyli usuwa koła, stawia ją na bloczkach, podłącza do sieci energetycznej, instaluje wodociąg i kanalizację. Takie działania nadają konstrukcji cechy trwałego związania z gruntem, co w świetle prawa budowlanego oznacza przekształcenie przyczepy w obiekt budowlany, choćby tymczasowy.

Kiedy przyczepa staje się obiektem budowlanym?

Zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane oraz przyjętymi interpretacjami Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, jeśli przyczepa:

• stoi w jednym miejscu dłużej niż 180 dni,
• została trwale podłączona do mediów (prąd, woda, kanalizacja),
• utraciła możliwość przemieszczania się (np. poprzez demontaż kół),

to uznaje się ją za tymczasowy obiekt budowlany. A taki obiekt, niezależnie od tego, że wygląda jak przyczepa, podlega zgłoszeniu lub obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, w zależności od sytuacji.

Jak legalnie korzystać z przyczepy?

Jeśli zależy Ci na tym, by przyczepa służyła jako sezonowy domek, musisz pamiętać o kilku zasadach:

• nie usuwaj kół – przyczepa powinna pozostać pojazdem,
• unikaj trwałego podłączenia do sieci – korzystaj z rozwiązań mobilnych (np. agregat prądotwórczy, zbiorniki na wodę),
• nie przekraczaj 180 dni postoju w jednym miejscu – po tym czasie należy ją przemieścić,
• nie osadzaj jej na fundamentach, bloczkach czy betonowych podporach.

Jeśli planujesz przekształcić przyczepę w stacjonarny domek letniskowy, konieczne będzie zgłoszenie tego faktu do odpowiedniego organu lub uzyskanie pozwolenia na budowę, w zależności od lokalizacji i planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując, przyczepa kempingowa może być świetnym rozwiązaniem dla osób ceniących prostotę i mobilność. Jednak jeśli planujesz uczynić z niej domek letniskowy na stałe, musisz pamiętać, że w oczach prawa przestaje być pojazdem. Zlekceważenie tych zasad może skutkować poważnymi konsekwencjami – od kar finansowych po obowiązek rozbiórki. Zanim więc postawisz przyczepę na działce, sprawdź, co na to prawo budowlane po to, aby by wakacyjny pomysł nie zamienił się w kosztowny problem.

Artykuł Przyczepa kempingowa jako domek letniskowy – czy to legalne? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Długa lista obiektów bez pozwolenia na budowę

Minister rozwoju i technologii zaproponował rozszerzenie listy obiektów budowlanych, które są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Katalog inwestycji ma zostać powiększony o przydomowe schrony o konstrukcji zamkniętej i hermetycznej o powierzchni użytkowej do 35 metrów kwadratowych. Mają one zapewniać schronienie mieszkańcom domu na wypadek zagrożenia militarnego oraz wystąpienia skażeń lub ekstremalnych zjawisk pogodowych.

Na podobnych warunkach będzie można wybudować miejsce doraźnego ukrycia, którego konstrukcja nie musi być hermetyczna i posiadać filtrowentylacji.

Na listę obiektów, które będzie można realizować bez pozwolenia na budowę, mają również zostać dopisane bezodpływowe zbiorniki do gromadzenia wody opadowej i roztopowej o pojemności do 15 metrów sześciennych, przydomowe mikroinstalacje OZE wykorzystujące energię wiatru, a także maszty flagowe i kamer do monitoringu o wysokości do 7 metrów

Minister proponuje, aby pozwolić realizować na podobnych zasadach również  niewielkie obiekty przy boiskach sportowych, takie jak szatnie i trybuny. Jeśli propozycja zmian w ustawie zostanie zaakceptowana i nowelizacja wejdzie w życie w zaproponowanej formie, to bez pozwolenia będzie można również stawiać kioski i pawilony do sprzedaży ulicznej, jeśli ich powierzchnia nie będzie przekraczać 15 metrów kwadratowych.

Z uproszczonych procedur będą mogli również skorzystać inwestorzy, którzy planują zrealizować projekty wolnostojących budynków użyteczności publicznej, których powierzchnia użytkowa nie przekroczy 200 metrów kwadratowych. Na podobnych zasadach będzie można również wykonać przydomowe zadaszone tarasy o powierzchni zadaszenia do 50 metrów kwadratowych oraz przepusty o długości do 20 metrów i o przekroju wewnętrznym do 3 metrów kwadratowych.

Zezwolenie nie będzie również wymagane w przypadku budowy boisk i kortów służących do rekreacji i uprawiania sportu.

Budowy bez zgłoszenia

Ministerstwo proponuje również, żeby niektóre obiekty móc realizować bez konieczności ich zgłaszania do urzędu. Mają to być m.in. instalacje do 50 metrów kwadratowych, również przy budynkach rekreacji indywidualnej, baseny do 15 metrów kwadratowych, oczka wodne do 10 metrów kwadratowych w Rodzinnych Ogrodach Działkowych, zbiorniki na wodę opadową i roztopowa o pojemności do 5 metrów sześciennych oraz tarasy o powierzchni zadaszenia do 35 metrów kwadratowych.

Doprecyzowane mają również zostać przepisy dotyczące budowy oraz przebudowy budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy do 70 metrów kwadratowych.

10 czerwca odbyło się w tej sprawie posiedzenie Rady Ministrów i propozycje ministra Paszyka zostały przyjęte przez rząd.

Artykuł Zmiany w prawie budowlanym – co będzie można budować bez zezwolenia? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Z pozoru legalne, w praktyce – krzywdzące

Oszuści potrafią działać bardzo sprytnie. Często posługują się gotowymi scenariuszami, które zaczynają się niewinnie. Senior otrzymuje propozycję „renty dożywotniej” albo „opieki za mieszkanie”. Podpisuje dokumenty, nie do końca rozumiejąc ich konsekwencje. W efekcie traci prawo własności, a obiecana pomoc okazuje się fikcją.

Ministra ds. polityki senioralnej Marzena Okła-Drewnowicz przyznaje, że zjawisko przybrało na sile. Tylko między 2015 a 2023 rokiem zadłużenie osób starszych wzrosło dwukrotnie. W tle mamy rosnące koszty życia, samotność i brak wsparcia. Właśnie te czynniki najczęściej wykorzystują oszuści.

Co istotne, ich działania bywają formalnie zgodne z prawem. Korzystają z luk w przepisach, podpisują umowy u notariusza. Problem polega na tym, że wielu seniorów nie ma świadomości, że oddają mieszkanie na zawsze. Brakuje też systemu, który weryfikowałby, czy decyzja została podjęta świadomie i bez nacisków.

Reakcja rządu i możliwe zmiany

Premier Donald Tusk polecił przygotowanie rekomendacji prawnych, które mają lepiej chronić osoby starsze. Odpowiedzialne za to są dwa resorty – sprawiedliwości oraz polityki senioralnej. Na stole leży kilka konkretnych pomysłów.

Jednym z nich jest zmiana zasad dotyczących renty dożywotniej i umów dożywocia. To właśnie tego typu porozumienia są najczęściej wykorzystywane przez naciągaczy. Pojawiła się też propozycja wprowadzenia tzw. modelu wspieranego podejmowania decyzji. Dzięki niemu starsza osoba mogłaby liczyć na wsparcie doradcy, zanim podpisze dokumenty dotyczące majątku.

Ministra Okła-Drewnowicz podkreśla również znaczenie roli notariuszy. W jej opinii warto rozważyć dodatkowe obowiązki informacyjne – tak, by osoby starsze były jasno informowane o skutkach zawieranych umów. Potrzebna może być też kontrola, czy nie dochodzi do nadużyć już w momencie podpisywania dokumentów.

Głośna sprawa i reakcja opinii publicznej

Temat wyłudzeń nieruchomości wrócił na pierwsze strony gazet po ujawnieniu sprawy mieszkania Karola Nawrockiego, kandydata na prezydenta popieranego przez PiS. Okazało się, że w 2017 roku przejął on kawalerkę należącą wcześniej do starszego mężczyzny. Zrobił to na podstawie umowy dożywocia, która w teorii zobowiązywała go do opieki nad seniorem.

W praktyce jednak mężczyzna trafił do domu opieki społecznej, a nie pod dach nowych właścicieli. Choć wszystko odbyło się zgodnie z prawem, wiele osób uznało to za przykład nieetycznego wykorzystania sytuacji. Nawrocki, chcąc przeciąć falę krytyki, zadeklarował przekazanie mieszkania na cele charytatywne. Nie zmienia to jednak faktu, że podobne historie zdarzają się znacznie częściej, tylko rzadko trafiają do mediów.

Cała sprawa wywołała poruszenie nie tylko wśród polityków, ale też w społeczeństwie. Wiele osób zaczęło pytać, jak to możliwe, że starsi ludzie tracą mieszkania niemal bez żadnych konsekwencji dla sprawców. Odpowiedź jest brutalna – obecne prawo nie daje wystarczającej ochrony.

Artykuł Problem wyłudzania mieszkań od seniorów – rząd przygotuje rekomendacje prawne pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Wiele mieszkań jedna nieruchomość

Ustawa z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w art. 24. 1. mówi: „Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione”. W ustępie drugim znajdujemy jednak informację, która poszerza tę perspektywę. Napisano tam: „W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w której własność lokali została wyodrębniona, ujawnia się sposób zarządu tą nieruchomością określony w umowie, a w razie nieujawnienia domniemywa się sposób zarządu wynikający z ustawy”. Czy przepisy te są ze sobą sprzeczne? Nic podobnego. Wynika z nich, że jedna księga wieczysta może obejmować kilka mieszkań należących do różnych osób.

Jeśli do księgi wieczystej wpisane jest kilka mieszkań, to w świetle prawa są one częścią jednej nieruchomości. Jeżeli chcemy kupić lokum, które wraz z innymi zapisane jest w jednej księdze, kupujemy część całej nieruchomości. Nasz udział w niej odpowiada metrażowi nabytego mieszkania. Gdy będziemy chcieli sprzedać takie lokum bez założenia księgi wieczystej, możemy zbyć tylko swoje udziały w całej nieruchomości.

Na wypisanie kilku lokali do jednej księgi wieczystej często decydują się sami właściciele zabudowy. Gdy chcą podzielić duży lokal na mniejsze mieszkania, nie muszą zakładać nowej księgi. W praktyce posunięcie takie wymaga konkretnych prac remontowych. Należy do nich montaż oddzielnych drzwi czy postawienie ścianek działowych. Jeśli dzieloną nieruchomością zarządza wspólnota, takie przedsięwzięcie nie może się odbyć bez jej zgody.

Aby wszystko odbyło się zgodnie z prawem i zasadami budowlanymi, niezbędny jest też projekt przebudowy, za który odpowiadać może tylko wykwalifikowany architekt.

Aby oddzielny lokal można było wpisać do księgi wieczystej, należy postarać się też o uznanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Dokument taki wydaje starosta powiatowy. Nim je uzyskamy, urzędnicy sprawdzą, czy lokal spełnia warunki mieszkania. Dotyczą one między innymi powierzchni użytkowej, liczby okien czy oddzielnej łazienki z WC. Na tym etapie trzeba też załatwić inne formalności. Należy do nich założenie kartotek dla poszczególnych mieszkań czy wpisanie ich do ewidencji gruntów i budynków. Tylko gdy dopełnimy tego typu obowiązków, mieszkanie będzie mogło mieć własny adres.

Lokal bez własnej księgi wieczystej trudniej jest kupić oraz sprzedać. Kwestie własności i współwłasności są ważne dla banku i istnieje ryzyko, że skomplikują proces uzyskania kredytu. Właśnie dlatego warto zakładać oddzielną księgę wieczystą dla każdego adresu. Dzięki temu kwestie prawne będą transparentne, a transakcje związane z danym lokalem łatwiejsze do przeprowadzenia.

Artykuł Brak odrębnej księgi wieczystej – jak to możliwe i jakie są tego skutki? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Co warto wiedzieć o dziedziczeniu?

Według polskiego prawa spadkobiercą może być każdy, kogo wyznacza do tego testament lub zyskał tę rolę na mocy ustawy. Dziedziczenie testamentowe ma pierwszeństwo nad ustawowym. Testament to ważny dokument, który wymienia konkretne osoby mające prawo do majątku po śmierci spadkodawcy. Jeśli autor testamentu nie wskazał w nim, jak ma być podzielony majątek, jest on rozdzielany między spadkobierców po równo. A co z osobami, które nie zostały wymienione w testamencie, a ustawowo powinny dziedziczyć część majątku? Mają one prawo do zachowku, czyli świadczenia finansowego, które ma zaspokoić ich roszczenia.

Jeśli spadkodawca nie zostawił testamentu, o kwestiach dziedziczenia decyduje polskie prawo. Pierwszeństwo w tej sytuacji mają małżonek i dzieci właściciela majątku. Jeśli małżeństwo było oparte na wspólnocie majątkowej, to małżonek zachowuje połowę majątku i dziedziczy połowę pozostałej jego części. Gdy najbliższa rodzina spadkodawcy nie żyje lub nie miał on dzieci, prawa do spadku przechodzą na dalszą rodzinę na przykład jego rodzeństwo. Majątek osób bez rodziny po ich śmierci przechodzi w ręce samorządu na terenie, na którym mieszkały.

Ważne formalności spadkowe

Procedurę dziedziczenia można przeprowadzić dwiema ścieżkami. W pierwszej wszyscy spadkobiercy spotykają się u notariusza, by urzędnik sporządził akt dziedziczenia. W tym dokumencie wskazane są udziały poszczególnych osób w majątku zmarłego. Jest to najprostsze rozwiązanie, które można zastosować, gdy wszystkie osoby dziedziczące są zgodne co do podziału masy spadkowej.

Nie zawsze tak jednak jest i czasem niezbędne jest sądowe stwierdzenie nabycia spadku. Procedura ta może być zainicjowana przez każdego, kto ma interes prawny we wskazaniu kto i na jakich zasadach ma dziedziczyć po zmarłym. Wniosek o sądowe stwierdzenia praw do dziedziczenia składa się w sądzie rejonowym działającym na terenie miejsca zamieszkania spadkodawcy lub tam, gdzie zlokalizowany jest jego majątek. Następnie sąd bada sprawę spadkową i zwykle po 6 miesiącach uzyskujemy wyrok. W postanowieniu sądu wymienione są osoby, które mogą dziedziczyć majątek na określonych przez sędziego zasadach.

Warto podkreślić, że długi obciążające nieruchomości tworzące masę spadkową przechodzą na spadkobiercę. Dlatego warto zastanowić się, czy procedura dziedziczenia zawsze przyniesie nam korzyści. Według polskiego prawa długi osoby zmarłej nie znikają po jej śmierci, Spadek przyjmuje się z tak zwanym dobrodziejstwem inwentarza, czyli również z długami. Osoby, które nie chcą regulować zobowiązań spadkodawcy, mogą zrezygnować ze swoich praw do dziedziczenia.

Artykuł Dziedziczenie mieszkania lub domu – jakie formalności? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Udział ze wskazaniem na lokal – co oznacza?

Udział ze wskazaniem na lokal oznacza posiadanie części udziałów w nieruchomości wspólnej z prawem do użytkowania wskazanego mieszkania, ale bez przeniesienia pełnego prawa własności do tego lokalu na nabywcę. W związku z tym, że prawa własności nie są przenoszone na nabywcę, nie ma możliwości wpisania go do księgi wieczystej lokalu jako nowego właściciela. Taki lokal nie może mieć bowiem założonej odrębnej księgi wieczystej. Wpisu własności dokonuje się wyłącznie w księdze wieczystej gruntu. Wszyscy współwłaściciele danej nieruchomości mają prawo korzystać z całej nieruchomości, a prawo do posiadania konkretnego lokalu powinno zostać określone w umowie zawartej pomiędzy wszystkimi współwłaścicielami tej nieruchomości. Umowa o podział nieruchomości do korzystania, zwana również umową quoad usum ustala zasady korzystania ze wspólnej rzeczy przez wszystkich współwłaścicieli. W praktyce oznacza to, że każdy współwłaściciel może samodzielnie, z wyłączeniem innych współwłaścicieli korzystać ze wskazanego lokalu w nieruchomości. Z udziałem ze wskazaniem na lokal można spotkać się najczęściej podczas przeglądania wystawionych na sprzedaż mieszkań w starych kamienicach. Tego typu nieruchomości kuszą lokalizacją i atrakcyjną ceną. Należy jednak pamiętać, iż taki lokal nigdy nie będzie naszą własnością, co stanowi główną wadę tego typu transakcji.

Udział ze wskazaniem na lokal a kredyt hipoteczny

Teoretycznie przy nabyciu udziału ze wskazaniem istnieje szansa na sfinansowanie transakcji z pomocą kredytu, w praktyce jest to jednak niemożliwe. Wymaga to bowiem zgody wszystkich współwłaścicieli, co jest mało prawdopodobne. Przy kredycie hipotecznym bank musi bowiem zabezpieczyć wierzytelność hipoteką. Zatem w przypadku chęci nabycia udziału w nieruchomości ze wskazaniem na lokal, w grę wchodzić będzie raczej jedynie zakup za gotówkę.

Artykuł Czym jest udział ze wskazaniem na lokal? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Czym jest samowola budowlana?

Samowola budowlana to prowadzenie budowy czy wybudowanie budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź koniecznego zgłoszenia robót. To, czy dana budowla narusza jakiekolwiek prawo lub jest niegodna z wydanymi zezwoleniami, ocenia inspektor nadzoru budowlanego. Najczęściej prowadzone postępowania dotyczą jednak nie samej budowy domu, lecz rozbudowy domu o nadbudówkę lub dobudówkę, remontu domu, budowy garażu, basenu czy wiaty. Należy również pamiętać, że za samowolę może zostać uznane już samo rozpoczęcie prac przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na wydanie takiego pozwolenia starosta ma 65 dni od momentu złożenia kompletu dokumentów przez inwestora, a w przypadku wymogu zgłoszenia prac – inwestor ma obowiązek poczekać 30 dni na tzw. milczącą zgodę.

Jakie sankcje grożą za samowolę budowlaną?

Samowola stanowi poważne naruszenie przepisów, dlatego kary zazwyczaj są dotkliwe. Mało kto wie, że grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 2, przy czym na karę więzienia, bardziej niż osoby fizyczne, narażone są firmy. Za samowolę budowlaną można też natomiast słono zapłacić, ponieważ maksymalna grzywna wynosi aż 1 080 000 zł. Postępowanie karne może zostać wszczęte, gdy od popełnienia samowoli budowlanej minęło mniej niż 5 lat, ale sankcje administracyjne mogą zostać nałożone na inwestora zawsze, gdyż złamanie tych przepisów nie ulega przedawnieniu. Ponadto w przypadku ujawnienia samowoli budowlanej należy liczyć się z koniecznością rozbiórki obiektu. Jeżeli nadzór budowlany nakaże rozbiórkę, to inwestor musi przeprowadzić ją na własny koszt, a w przypadku zwlekania z pracami, może to zostać zlecone firmie zastępczej na koszt inwestora, który dodatkowo zostanie ukarany również grzywną za niewykonanie nakazu rozbiórki.

Możliwość legalizacji samowoli budowlanej

Po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego, iż dany obiekt bądź jego część stanowi samowolę budowlaną możliwe są dwa kierunki postępowania – albo fizyczna rozbiórka obiektu, albo jego legalizacja na zasadach przewidzianych ustawą Prawo budowlane. Nakaz rozbiórki występuje zawsze, gdy obiekt został postawiony w miejscu niedozwolonym przez plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezgodnie ze sztuką budowlaną. W innych przypadkach postępowania nie kończą się od razu bezwzględną rozbiórką. Po wstrzymaniu budowy nadzór informuje inwestora o możliwości wszczęcia procedury legalizacyjnej. Inwestor zobowiązany jest wówczas dostarczyć wszystkie wymagane dokumenty w określonym terminie. Cały proces nie jest jednak ani łatwy, ani tani.  Opłata za legalizację wynosi bowiem między 2500 a 5000 zł w przypadku obiektów na zgłoszenie, a w przypadku budynku, który powinien być stawiany po uzyskaniu pozwolenia na budowę – stawka 500 zł mnożona jest przez 50 i przez współczynniki określone w ustawie.

Artykuł Samowola budowlana pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Od stycznia 2022 roku wprowadzono wiele ułatwień dla tych, którzy chcą zbudować dom o powierzchni nieprzekraczającej 70 mkw. Budowa takiej nieruchomości nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, nie trzeba też zatrudniać kierownika budowy ani prowadzić dziennika budowy. Jak się  okazuje, przepisy te spowodowały samowolę budowlaną, nad którą teraz chce zapanować nowy rząd.

Domy na zgłoszenie miały mieć pozytywny wpływ na poprawę sytuacji mieszkaniowej Polaków. Budowa domu do 70 mkw. nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia budowy. W rezultacie na rynku budowlanym zaczęły pojawiać się patologie, ponieważ inwestorzy naginają prawo, nadużywają ułatwień, które wprowadziła ustawa, przedstawiają niekompletną dokumentację. Przepisy nie regulują sposobu postępowania urzędu w przypadku stwierdzenia niekompletności dokumentów, które inwestor musi dołączyć do zgłoszenia budowy domu do 70 mkw. W związku z tym urzędnik, który stwierdzi nieprawidłowość dokumentacji, nie wie, czy ma zwrócić dokumenty inwestorowi, czy powinien zawiadomić powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. W przepisach nie ma też określonej możliwości wezwania do uzupełnienia dokumentów czy merytorycznej weryfikacji zgłoszenia. Eksperci twierdzą również, że to, co miało być ułatwieniem przy budowie domu, umożliwiło naginanie prawa. Zdarzają się tacy, którzy skupują grunty rolne, a następnie dzielą je na mniejsze działki i sprzedają po wysokich kosztach pod pretekstem możliwości budowy na nich domu do 70 mkw.

Ministerstwo Rozwoju i Technologii, aby uporządkować przepisy dotyczące budowy domów, przygotowało projekt zmian w ustawie o prawie budowlanym. Przepisy dotyczące kwestii związanych z przygotowaniem zgłoszenia budowy domu do 70 mkw. mają być dokładniejsze. Jeśli inwestor załączy do zgłoszenia niekompletną dokumentację, nie będzie mógł skorzystać z uproszczonej procedury budowy domu. Większy nacisk zostanie również położony na sprawdzenie, czy budowa rzeczywiście prowadzona jest w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych inwestora. Jeśli na podstawie przedłożonej dokumentacji organ budowlany stwierdzi, że tak nie jest, również nie będzie można skorzystać z uproszczonej procedury. Małe domy jednorodzinne muszą być budowane zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli w danej lokalizacji planu nie ma, konieczne jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z danymi Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w pierwszym roku obowiązywania uproszczonych przepisów na budowę domu „na zgłoszenie” zdecydowało się jedynie 1200 osób. Mała popularność rozwiązania wynika w dużej mierze z niekompletnych przepisów. Aktualnie projekt zmian jest na etapie konsultacji. Ministerstwo planuje przedłożyć go Radzie Ministrów w drugim kwartale 2024 roku.

Artykuł Budowa domów do 70 mkw. – będą zmiany w przepisach pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.

Egzekucja komornicza – sposób na odzyskanie długu

Wierzyciel, który nie może wyegzekwować od dłużnika spłaty zadłużenia, może wstąpić na drogę sądową. Po rozpatrzeniu sprawy sąd wydaje orzeczenie, które po uprawomocnieniu staje się tytułem egzekucyjnym. Następnie nadana zostaje klauzula wykonalności i wyrok, nakaz zapłaty czy postanowienie sądu stają się tytułem wykonawczym. Jest to konieczne, aby rozpocząć proces egzekucji komorniczej. Taką sprawę wierzyciel powierzyć może dowolnemu komornikowi działającemu w rewirze, w którym mieszka wierzyciel lub zlokalizowana jest nieruchomość podlegająca egzekucji. To, z czego ma być realizowana egzekucja, określa osoba ubiegająca się o zwrot należności.

Egzekucja komornicza – etapy

Po uzyskaniu tytułu wykonawczego wierzyciel powinien złożyć wniosek do komornika o wszczęcie egzekucji komorniczej. Następnie komornik wyśle dłużnikowi wezwanie do zapłaty z dwutygodniowym terminem płatności. Jeśli ten nie zapłaci w terminie, komornik przystępuje do sporządzenia opis nieruchomości oraz zleca oszacowanie jej wartości biegłemu. Na podstawie takiej wyceny wyznaczona zostaje cena wywoławcza nieruchomości na licytacji. W międzyczasie komornik składa wniosek o wpisanie do księgi wieczystej informacji o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, dla której prowadzona jest dana księga.

Kolejnym krokiem jest właściwe zajęcie nieruchomości. Za moment zajęcia uważa się datę doręczenia wezwania dłużnikowi lub dzień dokonania wpisu w księdze wieczystej. Zajętą nieruchomość komornik wystawia na publiczną licytację. Ogłoszenie o tej licytacji musi zostać opublikowane przynajmniej dwa tygodnie przed jej terminem. Takie obwieszczenie musi znaleźć się na stronie internetowej, tablicy ogłoszeń sądu sprawującego nadzór nad egzekucją, w lokalu gminy, na której terenie położona jest nieruchomość oraz na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej. Każdy pragnący wziąć udział w takiej licytacji musi wpłacić wadium przed jej rozpoczęciem.

Podczas pierwszej licytacji komornik może zlicytować daną nieruchomość za trzy czwarte wartości oszacowanej, w drugim terminie i kolejnych – za dwie trzecie tej wartości. Oczywiście wygrywa ten, kto przy licytacji poda najwyższą cenę. Po wpłaceniu tej kwoty, stanie się nowym właścicielem nieruchomości. Ostatnim etapem egzekucji komorniczej z nieruchomości jest przekazanie wpłaty wierzycielowi lub jej podział – w przypadku, gdy wierzycieli jest więcej.

Artykuł Czym jest egzekucja komornicza z nieruchomości? pochodzi z serwisu PixelBud Ostróda.